Öncelikle Tüm Islam Aleminin Mübarek Ramazan Ayini kutluyorum,Mübarek olsun hepimize...
Bugün yine bir senlige katildik,cocuklar bayildilar,o kadar cok fotograf varki,ama hepsi cok güzeller,yakinda...
Iki gündür bizde kalan birde delikanli misafirimiz var,Eylül`'de yedi yasina girecek,kücüklügünden beri cok sevdigimiz Ilker bizde...
Türkiye'ye ucmak icin biletimi satin alirken sevindigim en önemli sey yillar sonra ilk kez Ramazan'da Türkiye'de olacagim ve cocuklariminda Ramazan Bayramini ilk kez orada kutluyacaklari hayali idi...
Olmadi,kismet degilmis...
Nedeni ise karnimda tasidigim,evimizin besinci ferdi idi! üstelik kendisi kocaman delikanli oldu nerdeyse,yani tam 22 haftalik oldu!
Evet ben de hamileyim...
Sizlere sürpriz yapmak istiyordum ama sonradan düsündümde ara ara bahsetmem gerek,bebeginde hatiralari olsun..(aslinda yayinladigim bir fotografta karnimdan anlasilir diye düsünmüstüm ama farketmediniz nedense:))
Birazda daha evvelden gecirdigim kötü hamilelik tecrübelerimden kaynaklanan korkularimdi!
Iki kez bebegim öldü karnimdayken,birkezde kürtaj olmam gerekti,bebegin kalbi atmiyor diye...
Daha sonraki hamileliklerimde ise bebek dört bes aylik olana kadar kimseye bahsetmedim,yani aileme...
Simdide ya birsey olursa dedim,beklemek istedim,baya tutundu bebegimiz,cok agir calismama ragmen,araba ve bisiklet üstünden nerdeye hic inmememe ragmen,cok sükürki hala hayatta...
Ve kendisiyle Pazartesi tanistik!
Ben kiz beklerken,erkek oldugunu ögrendim,daha dogrusu bilmek istemiyordum ama artik sormak istedim...
Resmini aldik,uyuyordu...
Cok saskinim,cinsiyeti farkli oldugu icin,ne yaparim diye ogün heyecandan döndüm durdum ortalikta resmen!
Ben hep kendime üc kiz diledigim icin,kesin buda kiz diyordum cünkü...
Birde erkek cocugu yasamiyor,hassasligima dayanamiyor diye istemiyordum (her iki bebekte erkekti cünkü! ve tüm hamileliklerimde ben hep agliyordum!)
Doktorum "bu sefer hicbirsey olmayacak "dedi,kendimce o sözlere inanmak istedim...Hatta aglamaktan ekranda bebegime bakamadim,sonra kadin " bakmayacakmisin,bak kalbi burda atiyor " deyince bir an durdum,sustum ve korkuyla bakabildim!
Cünkü bunadan tam iki yil önce, 22 haftalik bebegimin öldügünü yine ayni yerde,ayni doktordan ögrenmek zorunda kalmistim! O gün aklima gelince beni tutmak ne mümkün,o ani yeniden yasamis ve cok üzülmüstüm...
Planli bir hamileleik degildi ama cok sevindim...Her ne kadar korkularim olsada...
Aklimin bir kösesinde kalmisti,icimde kalmisti son cocuk...
Esim kesinlikle ücüncü cocuk istemiyor diye üzülüyordum,
ama simdilerde kizlari okadar tatliki ona ,alisti evin nesesine,sanirim benimde hic sikayet etmeyisim,her bir sekilde dualarimla onlari koruyabildigim,bakabildigim ve kendime gercekten güvendigim icin,
esimin deyisine göre " kacinci olursa olsun,sefa geldi hos geldi! " diyor simdi!!!
Aslinda anlatacak okadar cok sey varki,belki birgün...
Fakat zamanda daraliyor,yas geciyor bir yandan...
Hamileligime gelince:
Ilk üc dört hafta hafif mide bulantisi ve bas dönmelerim oldu.
Daha sonra hem cok calistigim icin,hemde "simdi ben nasil Türkiye'ye gidecegim,yolculuk nasil olacak,dönüs telaslari icinde " cok fazla yiyemedim...Istahsizlik vardi acikca...
Bes ay sürdü ve ben toplamda iki kilo aldim.
Cünkü aksam saat yedide yatip sabaha kadar uyuyor,sabah kahvaltidan sonra ise gidip calisiyor,öglen eve gelip karnimi doyuruyor yine ise gidiyordum,yediklerimin hepsini yakiyordum yani...
Bu benim icin bir rekordur!
Zeynep'`te inanmayacaksiniz ama tam 24 kilo almistim!
Acayip istahliydim ve geceleri bir kilo sütü icip yatiyordum resmen!
Annem beni ilk kez o halimle havaalaninda görünce ciglik atmisti!!!
Ilayda'da bu biraz azaldi,hafiften dikat ettim,16 kilo!
Evet ben kizken cok zayif biri olmama ragmen,bebekler sayesinde suan tam 83 kiloyum!
Fakat bu sefer karnim ön tarafa dogru ilerliyor,yanlarda birsey yok cok sükür...
Tek ama tek dilegim Allah'tan, saglikli bir cocuk! Baskada hicbirsey gözümde yok .
Bunlarin disinda halsizligim oluyordu,cabik yoruluyordum. Nedenini az cok tahmin etsemde bukadar düsecegini tahmin etmemistim,hayatimda ilk kez istahsizlik cekiyordum bukadar uzun süre ve bunun sonucu olarakta demirim cok düsmüstü!
hersey yemeyle alakali,haplara gerek yok aslinda,bunu cok iyi bilirim,hayatimda asprinden baska hicbirsey kullanmadim ben,oda su son iki yildir!
Fakat bu sefer sartti ve doktorum acilen bu demir ve magnezyum haplarini almami resmen emretti !
Ben ilk demir hapindan sonra kendime geldim,istahim az yerine geldi ve hemen demir yapan seyleri tüketmeye basladim,Türkiye'ye gidemeyisimi kabullendim,kayatim normale dönmüstü!
Bu arada haplari düzenli almiyorum,sadece demir hapi gözüme carparsa,magnezyumdan da daha bir tane bile yutmadim,normalde zaten karsiyimdir,heleki hamileyken daha cok!
Bol bol cekirdekli siyah, kuru üzüm ve erik yedim en basta,havalar cok sicakti cünkü.
Simdi ise ne görürsem alip yemege calisiyorum,yapiyorum üsenmeden,fakat ayni zamanda yakiyorumda.
Bütün gün disarlarda olmak,iki cocuk ,bazen emanet cocuklar,beni hem yoruyor,hemde yediklerimi eritmeme sebep oluyor,ne yalan söyleyim kilo almayisima cok seviniyorum...
Dogumdan sonraki planlarim,Allah izin verirde hersey normal olursa,cok sert bir spor programi.
Bu arada bebek gayet iyi herseyi normal,Allahim'a bin sükür!(yasimdan dolayi cok detayli bir kontrolden gectim pazartesi )
Aslinda gecen yil izine giderken toplam 13 kiloyla cok güzel olmustum! Rahat rahat insanlarin karsisina cikabildim.(bizimkiler nedense beni kilolarimla görmeyi hic istemiyorlar,e tabi bende!)
Ama geldik ve kis cok sert gecti,disari cok cikamadik ve ben mutfakta zaman gecirmeyi kendime bir borc bildigimden,tekrar geri aldim!
Neyse cok uzattgimi farkediyorum yine...
Daha evvelde dedigim gibi kardesim benden daha cok fotograf istiyor hep, sirf bu yüzden kapattigim Facebook a geri dönmek zorunda kaldim,cok kiziyordum aslinda...
Insallah böyle yazdigim icin darilmazssiniz,affiniza siginaraktan kusura bakmayin diyorum...
Bizim büronun tatli sirinesi,Emilie'miz kizlarla parklarda (bu yaz)
Zeynep doktorda Ilayda'yla doktorun gelmesini beklerken kendisinden kan alinacagini bilmiyordu,bende bilmiyordum acikcasi,sordu "anne asi olacakmiyim bugün?" diye,bende sanirim yok demistim,ama doktor babamizda guatr oldugundan,maalesef cocuklardan da kan alinip,hemde bu yasta ,bakacaklarmis! itiraz etmedim,doktora güveniyoruz ama neden bukadar erken ayrintili konusmam lazim,sonuclar yarin.
Bir hafta sonu Temmuzun son haftasi,Simone bizi mangal partisine cagirmisti,ailecek gittik! Simone,kendisine annesinin dogum günü icin yemek siparisi hazirladigim,cok seker bir bayan.Bizi cok sevdi ve ilgi gösterdi,bana müsteri bularak ortak is yapmayi planliyoruz simdilerde...Alttaki iki fotograf yine ayni günden...
Bu kirmizili bayan,ogün Alexandir`` dan bir hediye almis,herkese gösteriyordu! "ih hab gesent,ic hab gsesent" (benim hediyem var benim hediyem var! " diye.(aslinda "ich habe ein Geschenk gekrigt" demeli)Alexandir yuvadan ayrilacagi icin tüm cocuklarin resmini cekip,büyültmüs ve süsleyip,plastik icine yerlestirmis,paketlemis vermis...Sapkayida Eveliyn'le (egitmen) beraber yapmislar...Tepesinde yapraklari var cok belli degil ama cok güzeldi,epey dolasti onunla,bugünde maalesef kagit cöpünde!
Ablayi almaya gitmeden önce kisa bir parka ugradik,Ilayda hemen sallandi ve tirmanisa gecti!
Yine birgün,(doktordan sonraydi sanirim),kendimi cok yanliz hissettim,aglamakli bir arkadasimi aradim,biriyle konusmaya cok ihtiyacim vardi.Onlarda ailecek hastalanmislar,gidemedik.Bende cocuklari hemen oralarda ,yakindaki,cok büyük bir parka götürdüm,onlar oynadikca,heyecanlandikca benimde biraz olsun bunaltim gecti..
Burasi evimize cok yakin olan "GOST" binasi.Daha önce bahsetmistim,cok güzel etkinlikleri olan bir yer.Tatilde bile cocuklar icin programlari var,ama cok az cocuk var.Zeynep'i götürdüm,birgün waffle yaptilar,nefis olmustu tarifinide aldim,kremali yedik! ikinci gün tisört boyadilar,yarinda cocuklari bir yere götürecekler,kale gibi bir yere...Resimlerini yayinlarim,az ama öz!
Bu hafta sonu Cumartesi günü Münih'e gittik.Bir Alman anneninde tavsiyesi ile,Münih hayvanat bahcesini gördük.Kizlar girer girmez cildirdilar hayvanlari canli canli görünce,Ilayda en cok Fok baliklarini sevdi,onlarin cikardigi seslere cok güldü ve onlar suyun icinde oyun yaptikca ordan ayrilmak istemedi,zorla koparmak zorunda kaldim...Zeynep tüm hayvanlara ilgi gösterdi,sürekli " mama suna bak mama buna bak "dedi durdu,toplam bes cocukla yanliz ben 3 saat dolastim ve cok yoruldum...
Bu yukardaki bayanlar Münih carsini gezdiler,ben cocuklarla hayvanlari...Ilkerìn annesi,ablalari ve halasi.
Ilayda bu yasina kadar ilk kez ben oldugum halde bir yabancinin elini tutuyor,cok sasirdim,Ilkerìn halasini cok sevdi! Bende o sirada otobüs bakiyordum...
Bizim evin nesesi,kücük cadimizin yakinda Dogum Günü var,benden hergün Dogum Günü partisi istiyor, "daha zamani var Ilayda'cim " " söz sanada bir parti yapicam "diyorum,boynunu büküyor," aber warumm" deyip duruyor (yani "ama neden!" ) neden hemen degilde sonra!...
Sevgiler bizden size.
Hayirli Ramazanlar...